Secde - Şiir

Bütün dünyâya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım;

Nihâyet, bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.

Şehirden kaçmak isterken sular zâten kararmıştı;

Pek ıssız bir karanlık sonradan vâdîyi sarmıştı.

Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hilkat kesilmiş lâl...

Bu istiğrâkı tek bir nefha olsun etmiyor ihlâl.

Muhîtin hâli “insâniyyet”in timsâlidir sandım;

Dönüp mâzîye tırmandım, ne hicranlar, neler andım!

Taşarken haşrolup beynimden artık bin müselsel yâd,

Zalâmın sînesinden fışkıran memdûd bir feryâd,

O müstağrak, o durgun vecdi nâgâh öyle coşturdu:

Ki vâdîden bütün, yer yer, eninler çağlayıp durdu.

Ne muhrik nağmeler, yâ Rab, ne mevcâmevc demlerdi:

Ağaçlar, taşlar ürpermişti, gûyâ Sûr-i Mahşerdi!

– Eşin var, âşiyânın var, bahârın var, ki beklerdin;

Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül nedir derdin?

O zümrüd tahta kondun, bir semâvî saltanat kurdun;

Cihânın yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun.

Bugün bir yemyeşil vâdî, yarın bir kıpkızıl gülşen,

Gezersin, hânümânın şen, için şen, kâinâtın şen.

Hazansız bir zemîn isterse, şâyed rûh-i ser-bâzın ,

Ufuklar, bu’d-i mutlaklar bütün mahkûm-i pervâzın.

Değil bir kayda; sığmazsın -kanatlandın mı- eb’âda;

Hayâtın en muhayyel gâyedir ahrâra dünyâda.

Neden öyleyse mâtemlerle eyyâmın perîşandır?

Niçin bir damlacık göğsünde bir umman hurûşandır?

Hayır, mâtem senin hakkın değil... Mâtem benim hakkım:

Asırlar var ki, aydınlık nedir, hiç bilmez âfâkım!

Tesellîden nasîbim yok, hazân ağlar bahârımda;

Bugün bir hânümansız serserîyim öz diyârımda!

Ne hüsrandır ki: Şark’ın ben vefâsız, kansız evlâdı,

Serâpâ Garb’a çiğnettim de çıktım hâk-i ecdâdı!

Hayâlimden geçerken şimdi, fikrim hercümerc oldu,

Salâhaddîn-i Eyyûbî’lerin Fâtih’lerin yurdu.

Ne zillettir ki: Nâkûs inlesin beyni’nde Osman’ın;

Ezan sussun, fezâlardan silinsin yâdı Mevlâ’nın!

Ne hicrandır ki: En şevketli bir mâzî serâb olsun;

O kudretler, o satvetler harâb olsun, türâb olsun!

Çökük bir kubbe kalsın ma’bedinden Yıldırım Hân’ın;

Şenâ’atleri çiğnensin muazzam kabri Orhan’ın!

Ne haybettir ki: Vahdet-gâhı dînin devrilip, taş taş,

Sürünsün şimdi milyonlarca me’vâsız kalan dindaş!

Yıkılmış hânümanlar yerde işkenceyle kıvransın;

Serilmiş gövdeler, binlerce, yüzbinlerce doğransın!

Dolaşsın, sonra, İslâm’ın harem-gâhında nâ-mahrem...

Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil mâtem! (*1)

Musallat, hiç göz açtırmaz da Garb’ın kanlı kâbûsu,

Asırlar var ki, İslâm’ın muattal, beyni, bâzûsu.

“Ne gördün, Şark’ı çok gezdin?” diyorlar. Gördüğüm: Yer yer

Harâb iller; serilmiş hânümanlar; başsız ümmetler;

Yıkılmış köprüler; çökmüş kanallar; yolcusuz yollar;

Buruşmuş çehreler; tersiz alınlar; işlemez kollar;

Bükülmüş beller; incelmiş boyunlar; kaynamaz kanlar;

Düşünmez başlar; aldırmaz yürekler; paslı vicdanlar;

Tegallübler, esâretler; tehakkümler , mezelletler;

Riyâlar; türlü iğrenç ibtilâlar; türlü illetler;

Örümcek bağlamış, tütmez ocaklar; yanmış ormanlar;

Ekinsiz tarlalar; ot basmış evler; küflü harmanlar;

Cemâ’atsiz imamlar; kirli yüzler; secdesiz başlar;

“Gazâ” nâmıyle dindaş öldüren bîçâre dindaşlar;

Ipıssız âşiyanlar; kimsesiz köyler; çökük damlar;

Emek mahrûmu günler, fikr-i ferdâ bilmez akşamlar!..

Geçerken, ağladım geçtim; dururken, ağladım durdum;

Duyan yok, ses veren yok, bin perîşan yurda başvurdum.

Mezarlar, âhiretler, yükselen karşında dûrâdûr;

Ne topraktan güler bir yüz, ne göklerden güler bir nûr!

Derinlerden gelir feryâdı yüz binlerce âlâmın;

Ufuklar bir kızıl çember, bükük boynunda İslâm’ın!

Göğüsler hırlayıp durmakta, zincirler daralmakta;

Bunalmış kalmış üç yüz elli milyon cansa gırtlakta!

* * *

İlâhî! Gördüğüm âlem mi insâniyyetin mehdi?

Bütün umrânı târîhin bu çöllerden mi yükseldi?

Şu zâirsiz bucaklar mıydı vahdâniyyetin yurdu?

Bu kumlardan mı, Allah’ım, nebîler fışkırıp durdu?

Henüz tek berk-ı îman çakmadan cevvinde dünyânın,

Bu göklerden mi, yâ Rab, coştu, sağnak sağnak, edyânın?

Serendib’ler şu sâhiller mi? Cûdî’ler bu dağlar mı?

Bu iklîmin mi İbrâhîm’e yol gösterdi ecrâmı?

Harem’ler, Beyt-i Makdis’ler bu topraktan mı yoğruldu?

Bu vâdîler mi dem tuttukça bîhûş etti Dâvûd’u?

Hirâ’lar, Tûr-i Sînâ’lar bu âfâkın mı şehkârı ?

Bu taşlardan mı, yer yer, taştı Rûhullah’ın esrârı?

* * *

Cihânın Garb’ı vahşet-zâr iken, Şark’ında Karnak’lar

Harem’ler, Sedd-i Çin’ler, Tâk-ı Kisrâ’lar, Havernak’lar,

İrem’ler, Sûr-i Bâbil’ler semâ-peymâ değil miydi?

O mâzîler, İlâhî, bir yıkık rü’yâ mıdır şimdi?

Ne yapsın, nâ-ümîd olsun mu Şark’ın intibâhından,

Perîşan ruhûmuz, hâib, dönerken bâr-gâhından?

Bu haybetten usandık biz, bu hüsrân artık elversin!

İlâhî! Nerde bir nefhan ki, donmuş hisler ürpersin,

Serilmiş sîneler, kâbûsu artık silkip üstünden,

“Hayat elbette hakkımdır!” desin, dünyâ “değil!” derken?

Cihan altüst olurken, seyre baktın, öyle durdun da,

Bugün bir serserî, bir derbedersin kendi yurdunda!

Hayat elbette hakkın, lâkin ettir haykırıp ihkâk;

Sağırdır kubbeler, bir ses duyar: Da’vâ-yı istihkâk.

Bu milyarlarca da’vâdan ki inler dağlar, enginler;

Oturmuş, ağlayan âvâre bir mazlûmu kim dinler?

Emeklerken, sabî tavrıyle, topraklarda sen hâlâ,

Beşer doğrulmuş, etmiş, bir de baktın, cevvi istîlâ!

Yanar dağlar uçurmuş, gezdirir beyninde dünyânın;

Cehennemler batırmış, yüzdürür kalbinde deryânın;

Eşer a’mâkı, izler keşfeder edvâr-ı hilkatten;

Deşer âfâkı, bir şeyler sezer esrâr-ı kudretten;

Zemin mahkûmu olmuştur, zaman mahkûmu olmakta;

O, heyhât, istiyor hâkim kesilmek bu’d-i mutlakta!

* * *

Tabîat bin çelik bâzûya sahipken, cılız bir kol,

Ne kâhir saltanat sürmekte, gel bir bak da, hayrân ol!

Hayır, bir kol değil, binlerce, milyonlarca kollardır,

Yek-âheng olmuş, işler, çünkü birleşmekte muztardır:

Bugün ferdî mesâînin nedir mahsûlü? Hep hüsran;

Birer beyhûde yaştır damlayan tek tek alınlardan!

Cihan artık değişmiş, infirâdın var mı imkânı,

Göçüp ma’mûrelerden boylasan hattâ beyâbânı?..

Yaşanmaz böyle tek tek, devr-i hâzır: Devr-i cem’iyyet.

Gebermek istemezsen, yoksa izmihlâl için niyyet,

“Şu vahdet târumâr olsun!” deyip saldırma İslâm’a;

Uzaklaşsan da îmandan, cemâ’atten uzaklaşma.

İşit, bir hükm-i kat’î var ki istinâfa yok meydan:

“Cemâ’atten uzaklaşmak, uzaklaşmaktır Allah’tan.”

Nedir îman kadar yükselterek bir alçak ilhâdı,

Perîşân eylemek zâten perîşân olmuş âhâdı ?

Nasıl yekpâre milletler var etrâfında bir seyret?

Nasıl tevhîd-i âheng eyliyorlar, ibret al, ibret!

Gebermek istiyorsan, başka! Lâkin, korkarım, yandın;

Ya sen mahkûm iken, sağlık, ölüm hakkın mıdır sandın?

Zimâmın hangi ellerdeyse, artık, onlarınsın sen;

Behîmî bir tahammül, varlığından hisse istersen!

Ezilmek, inlemek, yatmak, sürünmek var ki, âdettir;

Ölüm dünyâda mahkûmîne en son bir sa’âdettir;

Desen bin kerre “İnsânım!” kanan kim? Hem niçin kansın?

Hayır, hürriyyetin, hakkın masûn oldukça insansın.

Bu hürriyyet, bu hak bizden bugün âheng-i sa’y ister:

Nedir üç dört alın? Bir yurdun alnından boşansın ter.

Görünmez âşinâ bir çehre olsun rehgüzârında;

Ne gurbettir çöken İslâm’a İslâm’ın diyârında?

Umar mıydın ki: Ma’bedler, ibâdetler yetîm olsun?

Ezanlar arkasından ağlasın bir nesl-i me’yûsun?

Umar mıydın: Cemâ’at bekleyip durdukça minberler,

Dikilmiş dört direk görsün, serilmiş bir yığın mermer?

Umar mıydın: Tavanlar yerde yatsın, rahneden bîtâb?

Eşiklerden yosun bitsin, örümcek bağlasın mihrâb?

Umar mıydın: O, taş taş devrilen, bünyân-ı mersûsun,

Şu vîran kubbelerden böyle son feryâdı dem tutsun?

İşit: On dört asırlık bir cihânın inhidâmından ,

Kopan ra’dın, ufuklar inliyor, hâlâ devâmından!

Civârın, manzarın, cevvin, muhîtin, her yerin mâtem;

Kulak ver: Çarpıyor bir mâtemin kalbinde bin âlem!

Ne hüsrandır ki: Doldursun bugün tevhîdin enkâzı,

O, hâkinden nebîler fışkıran, iklîm-i feyyâzı!

Gezerken tavr-ı istilâ alıp meydanda bin münker,

Şu milyonlarca îman “Nehye kalkışsam” demez, ürker!

Ömürlerdir bir alçak zulme miskin inkıyâdından,

Silinmiş emr-i bi’l-ma’rûfun artık ismi yâdından.

Hayâ sıyrılmış, inmiş: Öyle yüzsüzlük ki her yerde...

Ne çirkin yüzler örtermiş meğer bir incecik perde!

Vefâ yok, ahde hürmet hiç, emânet lâfz-ı bî-medlûl ;

Yalan râic, hıyânet mültezem her yerde, hak meçhûl.

Yürekler merhametsiz, duygular süflî, emeller hâr ;

Nazarlardan taşan ma’nâ ibâdullâhı istihkâr.

Beyinler ürperir, yâ Rab, ne korkunç inkılâb olmuş:

Ne din kalmış, ne îman; din harâb, îman türâb olmuş!

Mefâhir kaynasın gitsin de, vicdanlar kesilsin lâl...

Bu izmihlâl-i ahlâkî yürürken, durmaz istiklâl!

* * *

Sen ey bîçâre dindaş, sanki, bizden hayr ümîd ettin;

Nihâyet, ye’se düştün, ağladın, ağlattın, inlettin.

Samîmî yaşlarından coştu rûhum, hercümerc oldu;

Fakat, mâtem halâs etmez cehennemler saran yurdu.

Cemâ’at intibâh ister, uyanmaz gizli yaşlarla!

Çalışmak!.. Başka yol yok, hem nasıl? Canlarla, başlarla.

Alınlar terlesin, derhal iner mev’ûd olan rahmet,

Nasıl hâsir kalır “Tevfîki hak ettim” diyen millet?

İlâhî! Bir müeyyed, bir kerîm el yok mu, tutsun da,

Çıkarsın Şark’ı zulmetten, götürsün fecr-i maksûda?

“Barındırmaz mısın koynunda; ey toprak?” derim, “yer pek”,

Döner, imdâdı gökten beklerim, heyhât, “gök yüksek”. (*2)

Bunaldım kendi kendimden, zamân ıssız, mekân ıssız;

Ne vahşetlerde bir yoldaş, ne zulmetlerde tek yıldız!

Cihet yok: Sermedî bir seddi var karşında yeldânın;

Düşer, hüsrâna, kalkar, ye’se çarpar serserî alnın!

Ocaksız vâhalar, çöller; sağır vâdîler, enginler;

Aran: Beynin döner boşlukta; haykır: Ses veren cinler!

Şu vîran kubbe, yıllardır, sadâdan dûr, ışıktan dûr;

İlâhî, yok mu âfâkında bir ferdâya benzer nûr?

Ne bitmez bir geceymiş? Nerden etmiş Şark’ı istîlâ?

Değil canlar, cihanlar göçtü hilkatten, bunun, hâlâ,

Ezer kâbûsu, üç yüz elli, dört yüz milyon îmânı;

Boğar girdâbı her devrinde milyarlarca sâmânı!

Asırlardır ki, İslâm’ın bu her gün çiğnenen yurdu,

Asırlar geçti, hâlâ bekliyor ferdâ-yı mev’ûdu!

O ferdâ, istemem, hiç doğmasın “ferdâ-yı mahşer”se...

Hayır, kudretli bir varlıkla mü’minler mübeşşerse ;

Bu kat kat perdeler, bilmem, neden sıyrılmasın artık?

Niçin serpilmesin, hâlâ ufuklardan bir aydınlık?

O “aydınlık” ki, sönmek bilmeyen ümmîd-i işrâkı,

“Vücûdundan peşîman, ölmek ister” sandığın Şark’ı,

Füsünkâr iltimâ’âtiyle döndürmüş de şeydâya;

Sürükler, bunca yıllardır, o sevdâdan bu sevdâya.

Hayır! Şark’ın, o hodgâm olmayan Mecnûn-i nâ-kâmın ,

Bütün dünyâda bir Leylâ’sı var: Âtîsi İslâm’ın.

Nasıldır mâsivâ, bilmez; onun fânîsidir ancak;

Bugün, yâdiyle müstağrak; yarın, yâdında müstağrak!

Gel ey Leylâ, gel ey candan yakın cânan, uzaklaşma!

Senin derdinle canlardan geçen Mecnûn’la uğraşma!

Düşün: Bîçârenin en kahraman, en gürbüz evlâdı,

Kimin uğrunda kurbandır ki, doğrandıkça doğrandı?

Şu yüz binlerce sönmüş yurda yangınlar veren kimdi?

Şu milyonlarca öksüz, dul kimin boynundadır şimdi?

Kimin boynundadır serden geçip berdâr olan canlar?

Kimin uğrundadır, Leylâ, o makteller, o zindanlar?

Helâl olsun o kurbanlar, o kanlar, tek sen ey Leylâ,

Görün bir kerrecik, ye’s etmeden Mecnûn’u istîlâ.

Niçin hilkat zemîninden henüz yüksekte pervâzın?

Şu topraklarda, şâyed, yoksa hiç imkân-ı i’zâzın ,

Şafaklar ferş-i râhın, fecr-i sâdıklar çerâğındır;

Hilâlim, göklerin kalbinde yer tutmuş, otâğındır;

Ezanlar nevbetindir: İnletir eb’âdı haşyetten;

Cihâzındır alemler, kubbeler, inmiş meşiyyetten;

Cemâ’atler kölendir. Kâ’be’ler haclen... Gel ey Leylâ,

Gel ey candan yakın cânan ki gâiblerdesin, hâlâ!

Bu nâzın elverir, Leylâ, in artık in ki bâlâdan,

Müebbed bir bahâr insin şu yanmış yurda Mevlâ’dan.

Bütün kandillerin tehlîle dalmışlar... Şaşırdım ben:

Nasıl ma’bed ki sun’un sermedî bir secde gökkubben!

Kapanmış, titriyor dünyâların haşyetle karşında;

Melekler, sanki başkesmiş, durur dâmân-ı Arş!ında.

Ne rengârenk ubûdiyyetle, yâ Rab, hercümerc âfâk:

Karanlıklar, ışıklar, gölgeler, lebrîz-i istiğrâk.

Bu istiğrâk uyandırnaz mı, devrettikçe, ekvânı,

Perîşan rûhumun inler harâb evtâr-ı îmânı.

Perîşan: Çünkü yükselmiş değil feryâd-ı gümrâhım;

Şu mahşer mahşer envârın biraz yol verse, Allâh’ım!

Evet, milyarla âlem vecde gelmiş bu’d-i mutlakta;

Benim bîçâre gölgem çırpınır bir damla toprakta!

Samîmîdir bütün gûş ettiğin âvâz hilkatten,

Niçin gözyaşlarım haybetle dönsün sermediyyetten?

Diyorlar, hep şemsinden ayrılmış, bu ecrâmı...

İlâhî, onlann bir ân için olmazsa ârâmı;

Nasıl dursun, benim bîçâre gölgem, senden ayrılmış?

Güneşlerden değil, yâ Rab, senin sînenden ayrılmış!

Henüz yâdımdadır bezminde medhûş olduğum demler;

O demlerdir ki yâdımdan kopar beynimde bin mahşer!

Tutundun kibriyâdan bir nikâb, uçtun nigâhımdan.

İlâhî, bin tecellî berk ururken kıble-gâhımdan,

Vurur mihrâbdan mihrâba alnım şimdi hüsranla;

Tesellî bulmanın imkânı yok ferdâ-yı gufranla.

Serilmiş, secdemin inler durur yerlerde mi’râcı;

Semâlardan gelir ummanların tehlîl-i emvâcı!

Karanlıklar, ışıklar, gölgeler sussun ki, Allâh’ım,

Bütün dünyâyı inletsin benim secdem, benim âhım.

Ömürler geçti, sen yoksun, gel ey bir tânecik Ma’bûd,

Gel ey bir tânecik gâib, gel ey bir tânecik mevcûd!

Ya sıyrılsın şu vahdet-gâhı vahşet-zâr eden hicran,

Ya bir nefhanla serpilsin bu hâsir kalbe itmînan.

Hayır, îmanla, itmînanla dinmez ruhumun ye’si:

Ne âfâk isterim sensiz, ne enfüs, tamtakır hepsi

Senin Mecnûn’unum, bir sensin ancak taptığım Leylâ;

Ezelden sunduğun şehlâ-nigâhın mestiyim hâlâ! (*3)

Gel ey sâkî-i bâkî, gel, Elest’in yâdı şâdolsun:

Yarım peymâne sun, bir cür’a sun, tek aynı meyden sun!

O lâhûtî şarâbın vahyi her zerremden inlerken,

Bütün âheng-i hilkat bir zaman dinsin enînimden.

Gel ey dünyâların Mevlâ’sı, ey Leylâ-yı vicdânım,

Senin yâd olduğum sînende olsun, varsa, pâyânım!

– Bu bir ma’bedse, çırçıplak yakışmaz, sonra gâyet loş;

Gelen: Ma’bûd; ışık bul, yaygı bul, git başka yerden, koş!

Hemen bir kandil aldım komşulardan, bir de seccâde;

Dedim: “Gel şimdi mihmânım, sa’âdet-gâhın âmâde.”

Ne yanlışmış hesâbım: Hiç kapımdan geçmez oldun bak!

İlâhî! Söktüm attım; işte hücrem şimdi çırçıplak:

Ne âfâkında tek kandil, ne mihrâbında seccâde;

Ezelden bildiğin toprak, bütün varlıktan âzâde,

Serilmiş secdelerdir bekleyen yerlerde mihmânı;

Bu üryan şu’le dersen, sînemin pâyansız îmânı.

İlâhî! Bir hatâ ettimse, elvermez mi hüsrânım?

Güneşler doğdu, aylar doğdu, ben hâlâ perîşânım!

Çakar şimşeklerin karşımda, yırtar, çiğner âfâkı;

Henüz rûhum, fakat, bir yağmurun bin canla müştâkı.

Sen ey dilber ki, serpildikçe handen, fışkırır, yer yer,

Semâlardan, zeminlerden şafaklar, lâleler, güller;

Şu öksüz yurda bir gülmez misin? Hâlâ yetîmindir;

Bütün yangındı indirdiklerin, bir gün de nûr indir.

Hayır, ben handeden geçtim, celâlin etmesin tehdîd,

Açar haşyetle donmuş her sücûdum renk renk ümmîd.

İlâhî! Pek bunaldım, nerde nûrun? Nerde gufrânın?

Cehennem gezdirip dursun mu âfâkımda hicrânın?

Evet, gafletti sun’um, lâkin insan gaflet etmez mi?

Yıkandım bir ömürdür döktüğüm yaşlarla, yetmez mi?

Gel artık, mâsivâ yok, şimdi yurdum Tanrı yurdumdur:

Tüten hücremde îmânım, yatan, yer yer, sücûdumdur.

Ne irfânımda bir iz var, ne vicdânımda, ey Yezdan,

O seccâdeyle kandilden sinen bîgâne rûhundan.

İlâhî sînemin çınlar durur yâdınla eb’âdı,

Ne yapsın âbidin sensiz bu vîran vahşet-âbâdı ?

Nedir ma’nâsı, Ma’bûd olmadıktan sonra, mihrâbın,

Rükû’un, haşyetin, vecdin, bütün bîçâre esbâbın?

Harâb enkâz-ı îmandır yatar haybetle yerlerde,

Ne bekler; sen geçerken pây-mâlin olmayan secde?

Bütün cevviyle, ecrâmıyle insin, târumâr olsun,

Nedir ma’nâsı bir kalbin ki, âfâkında sen yoksun!

Güneşler geçti, aylar geçti, artık gel ki, mihmânım,

Şuhûdundan cüdâ îmanla yoktur kalmak imkânım.

Şuhûdundan cüdâdır, çok zamanlar var ki, îmânım;

Bu vahdet-zâra -gûyâ!- geldim amma bin peşîmânım:

Huzûr imkânı yok, dünyâyı etmiş cezben istîlâ;

Ne hüsrandır, İlâhî, ma’bedim, çepçevre, vâveyla !

Derinlikler, kovuklar, kuytular, şellâleler, yarlar,

Bulutlar, yıldırımlar, çöller, enginler, sular, karlar,

Güneşler, gölgeler, aylar, şafaklar... Hepsi çığlıkta;

Gelir tarrâkalar çaktıkça ecrâmın karanlıkta!

Sabâ dağlarda sûr üfler, coşar vâdîde bin mahşer;

Denizler yükselir, seller döner, taşlar semâ’ eyler.

Ufuklar çalkanır, kaynar ziyâ girdâbı göklerde;

Asırlar devrilir: çamlar, çınarlar, çırpınır yerde.

Bütün zerrâtı sun’un bir müebbed neşveden serhoş;

Sağım serhoş, solum serhoş, İlâhî, ben ne yapsam boş!

Ömürlerdir, gözüm yollarda, hâlâ beklerim, hâlâ,

Şuhûd imkânı yok, coştukça hilkatten bu vâveylâ.

* * *

Hayır! Bir başka rûh esmiş ki, akşam, sermediyyette:

Uyandım, fecre baktım, titriyor par par meşiyyette:

O coşkun na’ralar bî-tâb; o taşkın zerreler mahmûr;

O tûfanlardan ancak terliyor, maşrıkta tek bir nûr.

O gömgök kubbe, Sînâ rengi tutmuş, bir avuç toprak:

Işıklar püskürürken, şimdi haşyetlerle müstağrak!

O ecrâm, âh o gözler öyle fânîler ki Mevlâ’da,

Dönüp bir kerre olsun bakmıyorlar artık eb’âda.

Denizler, dalgalar, dağlar, ağaçlar, gölgeler dalgın...

İlâhî, ürperen tek gölge yok bağrında âfâkın.

Sabâ durgun, sular durgun, gölün durgun hayâlinde,

Ne ma’nîdâr o gökler, kudretin bir vahyi hâlinde!

Bu vahdet-zâra dün baktım: Ne meyhâneydi cûşâcûş!

Bugün rindânı gördüm: Başka bir peymâneden bî-hûş.

Bütün dünyâ serilmiş sunduğun vahdet şarâbından;

Benim mest olmayan meczûbun, Allâh’ım, benim meydan!

Bırak, hâsir kalan seyrinde mi’râcım devâm etsin;

Rükû’um yerde titrerken, huşû’um Arş’ı titretsin!

İlâhî! Serserî bir damlanım, yetmez mi hüsrânım?

Bırak, taşsın da coştursun şu vahdet-zârı îmânım.

Bırak, hilkatte hiç ses yok, bırak, meczûbunun feryâd...

Bırak, tehlîlim artık dalgalansın herçi-bâd-âbâd !

................................................................................

Kıyılmaz lâkin, Allâh’ım, bu gaşyolmuş yatan vecde...

Bırak, “hilkat”le olsun varlığım yek-pâre bir secde!

13 Mart 1406

(26 Mart 2017)

(*1) Bu manzûme yazılırken Yunan istîlâsı altındaki topraklarımıza, husûsiyle Bursa’ya dâir elîm haberler geliyordu; tedkîkine de imkân yoktu.

(*2) Muztar kaldığımız anlarda mürâca’at ettiğimiz bir meselimiz vardır: Yer pek, gök yüksek.

(*3) “Cânıma bir merhabâ sundu ezelden çeşm-i yâr,

Öyle mest oldum ki gayrın merhabâsın bilmedim!”

Ahmed Paşa